Op weg naar Hoi An

Hoi An! Na een lange dag van ruim 10 uur op Highway 1 eindelijk aangekomen in de stad Hoi An. Onderweg weer heel veel rijstvelden gezien en een tamelijk vlak landschap. Overal zijn mensen volop aan het werk: stratenmakers, verkopers, rijstboeren, mattenvlechters... Beetje genant om als toerist toe te kijken hoe men zich in het zweet werkt! In Vietnam doet iedereen zijn best om geld te verdienen en het maakt niet zoveel uit op welke manier. Onderweg zie je ook veel kinderen met buffels. Aangezien ook hier schoolvakanties zijn (wel tweeëneenhalve maand!), hebben de kinderen tijd om klusjes te doen. Bijvoorbeeld de buffels uitlaten! Ze lopen dan met de buffels aan een touw door de rijstvelden en soms zitten ze er ook bovenop. Net zoals wij honden uitlaten, zeg maar. De buffels mogen niet van de rijst eten en kinderen leren via een Vietnamees sprookje dat als de buffel van de rijst eet, ze naar de maan gaan. Zo komen de mannetjes op de maan! Buffels schijnen trouwens bang te zijn voor bleekscheten en ze reageren dus soms agressief naar Westerlingen.

Onderweg gestopt bij My Lai, ook wel Son My genoemd. Hier hebben de Amerikanen tijdens de oorlog een heel dorp platgebrand en de onschuldige inwoners vermoord. Het moet een afschuwelijke slachting zijn geweest. De huizen en enkele ruïnes zijn nagebouwd en als je er loopt realiseer je je hoe barbaars het er aan toe moet zijn gegaan. Alles wat bewoog werd afgeschoten. Je ziet (nep)kadavers van honden, katten, runderen en varkens en verkoolde overblijfselen van huisjes. Brrrr!

Hoi An is een kleine stad met heel veel kleer- en schoenmakers. Tegen de avond hebben we zo'n schoenmaker bezocht. Vandaag besteld, morgen klaar. Ze maken alles, van teenslippers tot lieslaarzen! Helaas waren de getoonde modelletjes nogal gedateerd, maar er lagen overal fotoboeken met mogelijke modellen en stalen leer. Knipsels van reclamefolders uit Nederland, Duitsland, maar ook uit Rusland, Amerika en Japan. Alles is mogelijk. Geel-paars-grijze teenslippers van slangenleer met spekzolen en hoge hakken? Geen enkel probleem. Zouden ze hier ook skischoenen maken?

's Avonds is Hoi An prachtig verlicht. Omdat we even iets anders wilden dan Vietnamees eten, hebben wij gegeten bij een Italiaans restaurant met heerlijk zelfgemaakt ijs. Toen we buitenkwamen, was alles sprookjesachtig verlicht. Aan de kade van de rivier zie je overal lampionnen, in allerlei kleuren en maten. Chinatown in Phantasialand is er niks bij! We gaan zeker een aantal lampionnen meenemen voor thuis in de tuin! Morgen maar eens op pad voor een extra grote rugzak als handbagage voor de terugreis, want onze koffers zijn ondertussen ruimschoots de 20 kilo-grens gepasseerd...

Quy Nhon

In NhaTrang gisteren nog een leuke avond gehad.. Weer in de backpackerswijk gegeten, dit keer in een Indiaas tandoori restaurant. Weer een goede tip uit de Lonely Planet! Op de terugweg een cyclo genomen naar het hotel. Als je in zo´n fietstaxi zit, krijg je weer een heel andere kijk op de wonderlijke verkeersregels hier. Je krijgtgaandeweg een idee hoe de bestuurder anticipeert op het overige verkeer. Voetgangers? Achter langs of voor langs, kwestie van milliseconden. Flink bellen met een aantal van die Zwitserse koebellen, dat wel. Ik zat in de cyclo niet helemaal ontspannen in eerste instantie. Krampachtig armen en benen binnenboord houdendprobeerde ik vooral niet mee te sturen en te remmen, maar dat viel nog niet mee. In het hotel aangekomen was daar een soort Vietnamese disco gaande. Toch zijn we al redelijk op tijd in slaap gesukkeld op de klanken vanWesterse muziek, gezongen met Vietnamees accent(baai zuh rievuhrs of baaabielon!)...

Vandaag de hele dag opde weg richting Hoi An. Onderweg een drankje geproefd dat gemaakt is van zwaluwnest, een van de specialiteiten van deze streek.Heel moeilijk te oogsten die nesten van de salanganen en het schijnt dat je er jongen vitaal van blijft cq wordt.Ik kende de nestjes vooral uit de praxis-reclame (als je de commercial niet kent: http://www.praxis.nl/acties/praxis_op_tv, klikken op babykamer) en dacht dus dat ze alleen in Borneo voorkwamen. Best lekker dat drankje, ik hoop dat het helpt! Enne... blikje gekocht voor onze moeders uiteraard, want die willen natuurlijk ook jong en vitaal blijven. Ook gezien hoeze de stenen om huizen te maken uit enorme blokken rots hakken. Gevaarlijk en vermoeiend werk!

Vandaag overnachten we in Quy Nhon. Hier zijn toeristen een totaal onbekend fenomeen. Wij maakten een wandelingetje door de stad en wij vormden echt een behoorlijke attractie. Vijftien bouwvakkers waren hard aan het werk bij een huisje, maar het werkkwam helemaal stil te liggen toen wij voorbij kwamen. Xin chao! Daarna met handen en voeten bij een klein winkeltje een flesje lijm gekocht. Dat moet er leuk uitgezien hebben! Het hotel aan zee hier heeft onze groep als kandizie en verder enkele Vietnamese bruiloftsgasten. Wij stonden met onze korte broek en sandalen in de lift bij een onberispelijk geklede heer. Is there a wedding today?, vroegen wij. Yes, my wedding!, antwoordde de man, dus we hebben hem maarmeteen gefeliciteerd. Officieel is dit hotel 4 sterren, maar om hier nou een trouwerij te houden...

Morgen op weg naarHoi An, hooggespannen verwachtingen!

Nha Trang, dag 2

Gisteravond wat rondgehangen in de backpackerswijk van Nha Trang. Die backpackerswijk bestaat vooral uit kroegen, restaurants en twee kleine supermarktjes. Onderweg zelfs een Duitse Imbiss gezien, met Currywurst en Pommes. Daarnaast zat gewoon een Vietnamees restaurant met lampionnen en de hele mikmak. Hier zie je een mix vanOosters en Westers. De meeste restaurants hebben een kaart met een afdeling Western Food (pizza´s, hamburgers, tosti´s)enAsian Food. De backpackers hierkomen voornamelijk uit Europa, Amerika en Canada. In de Why Not-bar (aanbevolen door Lonely Planet) waar wij vertoefden was happy hour van 16.00 uur tot 01.00 uur.Bestel je eenbiertje voor 15.000 dong(65 cent) dan krijg je meteen een halve liter en bestel je de bucket alscocktail(30.000 dong, minder dan 1,50 euro) dan komen ze met een uitgewassen augurkenpot die dan gevuld is met van alles en nog wat. Specialiteit van het huis: 1 fles vodka, 2 flessen rum, een halve fles gin,1 fles triple sec, 1 fles wijn, 1 fles jus d'orange en 2 flessen ananassap in een emmer: 800.000 dong. Including free headache! Maar wij zijn geen backpackers, dus we hebben ons keurig gedragen.

Vanmorgen zijn we gaan varen rond een groot eiland dat hier in zee ligt. Over de baai is een kabelbaan gebouwd, naar het pretpark Vin Pearl aan de overkant van de baai. Precies zo'n kabelbaan als je in de bergen ziet, alleen de rekken voor de ski's ontbreken. Helaas kunnen cruiseschepen niet meer door de baai varen, omdat ze niet onder de kabelbaan door kunnen. Wij hebben aangemeerd op het eiland en de lokale bevolking bezocht. Daar werden veel netten gemaakt, voor de visvangst, maar ook van die kleine plastic netjes waar bij ons soms fruit of zo in zit.Wordt allemaal met de hand gemaakt.Na de wandeling moesten we terug naar de boot, maar ja, hoe kom je daar? Op typisch Vietnamese wijze: met kleineronde rieten bootjes. Die bootjes hadden we al eerder gezien, maar we hadden nog niet durven vermoeden dat ze ook voor ons als vervoermiddel zouden gaan dienen!Je kent waarschijnlijk het principe van een gevlochten rieten broodmandje? Iets groter, ingesmeerd met hars, dat is zo ongeveer zo'n bootje. Ikword nooitzoblijvan hele kleine bootjes, maar na de sampans... Afijn, alles in het leven is een kwestie van balans. Zo ook bootje varen!Ik mocht zelfs een eindje peddelen van de Vietnamese dame, maar dat was niet zo'n succes, we draaiden alleen maar rondjes!

Daarna nog een tempel bezocht en de lokale markt bezocht. Verdwaald op de markt en wat je daarin achterafgelegen steegjes allemaal ziet... Tamelijk schokkende tafereeltjes (slachten van dieren, afval, brrrr). Hier kun je een spannende horror-film opnemen! Maar gelukkig zijn de Vietnamezen nooit onvriendelijk of onbeleefd, laat staan vijandig. En ze glimlachen eeuwig, ook als ze ondertussen eventjes een kippetje slachten. Je voelt je dus overal veilig en zeer welkom, maar soms wel wat oncomfortabel.

Vanmiddag zelf op verkenning geweest. Brouwerij annex strandbar tegenover het hotel bezocht. Bier op!!! Aangezien het bloedheet was, zijn we daarna in het waterpark gaan plonsen. Het waterpark bestaat uit allerlei waterattracties en wordt vooral bezocht door de Vietnamezen zelf. Wij hebben naar hun gekeken en zij naar ons. Iedereen blij! Morgenop weg naar Hoi An, via Qui Nhon. Hen gap lai (Tot ziens!).

Nha Trang

Bedankt voor alle reacties op dezeweblog, leuk!

We zijn nu in Nha Trang, het Scheveningen van Vietnam! Maar zo druk als in Scheveningen is het hier nog lang niet. Zeker nu niet, want in Vietnam is het laagseizoen. Wel veel hoogbouw en souvenirswinkels. In Nha Trang bouwt men nu een splinternieuwe internationaleluchthaven, omdat men ook hier verwacht dat hettoerisme booming business gaat worden. Overalschieten luxe resorts als paddestoelen uit de grond. Wij verblijven in een wat ouder hotel, waar vroeger staatshoofden verbleven. Het heet The Light hotel en ligt aan de drukbewandelde boulevard. Ook hier is alles afgestemd op het formaat van de gemiddelde Vietnamees. Het spionnetje in de deur zit zelfs voor ons 30 centimeter te laag, de deurklinken idem en als je je haar wilt wassen onder de douche, moet je op je knieën gaan zitten. Dat is niet overal zo, maar wel in de hotels waar veel Aziaten komen. Japanners zie je hier ook overal als toerist. Ik kan ze niet echt van de Vietnamezen onderscheiden qua uiterlijk, maar je kunt het vaak opmaken aan de hand van het feit dat ze naar je zwaaien vanuit een bootje of zo. De Japanners zien ons Europeanen als de hoofdattractie van Vietnam, zou je bijna zeggen.

Vanmorgen vroeg een vissersdorpje aan de kust bezocht, op weg van Mui Ne naar Nha Trang. De vissers gaan het water op met rieten bootjes en vangenalles wat in de zee leeft. Kleine ansjovis, voorhet maken vanvissaus, maar ook een soort dunne paling en garnalen en krab. We zagen hele grote zeesterren, die worden ingesneden door de mensen op het strand en wordt verkocht als decoratie. Illegaal, dat wel. De hele handel wordt in manden uit de bootjes geladen en vervoerd met oude legerjeeps en -vrachtwagens.

Onderwegeen drakenvruchtplantage gezien. Drakenvrucht heeft hele mooie witte bloemen, waaruit uiteindelijk de grote roze-groene vrucht ontstaat. Lekker! Rijst wordt hier ook overal verbouwd en wordt op de weg te drogen gelegd. Men strooit de rijst op het asfalt dat lekker warm is en loopt er met blote voeten doorheen om het om te roeren. Lekker fris, uncle ben's en lassie!

Vanmiddag een enorm boeddhabeeld met bijbehorende tempel bezocht. 152 treden en het was best warm. Onderweg naar boven nog wat flappen uitgedeeld (overal wordt gebedeld) en een fluitje gekocht. Daarmee kun je vogelgeluiden maken, grappig! Wij kochten het fluitjebij het tweede kind op de trappen, waarop het eerste kind boos reageerde: I was the first one! Tja... Boven aangekomen bij het boeddhabeeld even gaan zitten om uit te rusten. Een Vietnamees jongetje kwam aanrennen en sprong mij om mijn nek. Een lol dat hij had! Hij kwam niet meer bij van het lachen en ik heb met hem op mijn schouders maar eentijdje rondgelopen. In eerste instantie was ik vooral op mijn hoede voor onze camera en andere zaken, rotte westerling! De mensen hier zijn bijzonder vriendelijk, beleefd, kalm en hebben gevoel voor humor. Daar moeten we nog even aan wennen, alhoewel het natuurlijk geen kwaad kan om voorzichtig te zijn...

Pan Thiet, Mui Ne

Terwijl ik dit tik plenst het hier als een gek... Gisteren lange reisdag gehad van Can Tho naar Mui Ne. Ongeveer 11 uur onderweg geweest, met slechts1 tussenstop en1 plaspauze. Eerst 's ochtends nog een drijvende markt op de Mekong-rivier bezocht. Mensen verkopen daar van alles op het water, van drakenvrucht tot cola light. Rond Ho Chi Minh Stad staat altijd erg veel file, dus dat houdt enorm op. Verkeersinformatie kennen ze hier niet. Geflitst wordt er wel langs de weg, maar alleen met een lasergun. De automobilisten geven met handgebaren aan wat er gaande is: pistoolgebaar is bijvoorbeeld lasergun, golfje met je hand is na de brug, zwaaien is geen controle. En de boetes zijnerg hoog!

' s Avonds gegeten in een klein restaurant aan de overkant van de weg. Halverwege de maaltijd viel het licht opeens uit en we hebben maar gewoon doorgegeten. We kregen licht van een Vietnamese met een laptop, licht uit mijn iPhone en een kaarsje erbij en het was best wel gezellig. Daarna nog nagetafeld op een loungebank, uitkijkend over de straten. Als het hier regent, en dat is in dit seizoen bijna elke avond, valt het echt met bakken uit de lucht. De straten staan blank en bij het oversteken van de straat loop je tot je knieen in het water! Overdag is het gloeiend heet, dus zo' n tropische stortbui heeft wel iets...

Vandaag dus een megarelaxte dag gehad in een luxe resort in Mui Ne. Mui Ne is een kustplaatsje dat pas sinds een jaar of vijf bezocht wordt door toeristen. Die toeristen komen met name uit Rusland en ook uit Duitsland, dus ik voelde me al snel thuis! Prachtig verlaten strand, mooi zwembad, echt even lekker uitrusten. Aan het einde van de dag toch nog even een kleine excursie gedaan.Een soort canyon bezocht, door een rivierbedding gewaad en een vissausfabriekje bezocht.De visjes (soort ansjovis) gaanin grote terracottapotten, eerst een laag vis, dan eenlaag zout, etc.en dat hele zaakje staat dan 6 tot 12 maanden te rotten in de zon. Ik eet het thuis regelmatig, maar misschien moet ik de consumptie van het spul toch wat minderen. Je kunt bedenken welke lucht er hangt met duizend van die potten om je heen.Verder de duinen bekeken. De felrode duinen zijn typisch voor deze streek.Onderaan de duinenstaan tientallenkindjes, die met hun zelfgemaakte slee de mensen opwachten en dan mee naar boven lopen. Op die manier verdienen ze dan wat bij. Ik heb het stilstemeisje uitgekozen... Als je boven op de duinen bent (poepoe!), kun je met het sleetje naar beneden glijden. Daarna heerlijk in een hangmat een drankje gedronken.

Morgen gaat de reis verder richting Nha Trang. Volgens onze gids gaat het avontuur dan pas beginnen, dus we zijn benieuwd!

Can Tho

Gisteravond op eigen gelegenheid een Vietnamees restaurant bezocht dat bij de lokale bevolking hoog aangeschreven staat. Taxi genomen, alhoewel de taxichauffeurs geen woord Engels verstaan.Voor een taxiritje van een kwartiertje betaal je 150.000 dong, ongeveer 75 eurocent.Het eten was lekker en ook erg goedkoop: 12 euro voor 2 personen, inclusief drank en toetje! De Vietnamezen snappen niets van verschillende gangen. Er zijn twee mogelijkheden: of ze dienen de gangen in sneltreinvaart achter elkaar op (8 gangen in een half uur), of ze zetten alles tegelijk op tafel. Bier wordt volgegooid met ijsblokjes.Mot haai baai dzjoo! (1,2,3 proost). Na het eten hebbenwe een klein lokaal supermarktje bezocht en die zijn schaars in Vietnam. Men eet wat het land te bieden heeft en de rest is buitensporige luxe.

Vandaag naar het zuiden gereist. De weg van Ho Chi Minh City naar Can Tho gaat dwars door de rijstvelden. Heel groen, dus. Onderweg drie enorme Boedhha-beelden gezien en een bezoek gebracht aan een boedddhistische tempel. De monniken zijn heel gastvrij, dus ze poseerden gewillig. Ook hier weer veel bewondering voor ons elftal. Holland? Yes, yes, football, good, good. Veel meer Engels spreken de meeste Vietnamezenniet.

Verder allerlei fabriekjes bezocht waar ze rijstwafels, snoepjes e.d. maken. Alles op de ouderwetse en ambachtelijke manier. En heel veel geproefd. Bij de lunch bijvoorbeeld olifantenvis, een vis die in de Mekong leeft en die inz'n geheel wordt opgediend, met kop, schubben en al.

Later op de dag zijn we gaan varen op de Mekong. In kleine sampans de zijarmen van de enorme rivier in gevaren. We hadden een stokoud vrouwtje achter op het bootje dat peddelde als een gek. Beetje genant! In de stromende regen, dus met regencapejes aan en Vietnamese hoedjes op zijn we zo de rivier afgevaren. Het was nog een hele toer om de camera en mijn telefoon droog te houden!

Daarna zeiknat naar het hotel en zojuist in de stad gezamenlijk gegeten. De Vietnamese rijstwijn is erg lekker, maarook erg alcoholrijk... Gelukkig maar twee glazen gedronken, want morgen is om 5.30 uur réveil...

Laatste dag in de omgeving van Ho Chi Minh Stad

Xin chao (goedendag)!

Op ongeveer een uurtje rijden van ho Chi Minh City liggen de Cu Chi tunnels. Deze tunnels zijn gegraven door de Vietminh-strijders in Zuid-Vietnam die vochten tegen de Franse overheersers. Later werd het tunnelstelsel ook gebruikt om ondergronds de Amerikanen een loer te leggen. En dat bleek zeer succesvol: de Amerikanen konden de weg niet vinden in de zeer smalle en donkere tunnels en hadden aanvankelijk niet eens in de gaten dat de tunnels bijna onder hun basis doorliepen. Ze stuurden 'tunnelratten' de tunnels in die vaak door boobytraps verrast werden. Zou de sadist die in de Heldense bossen actief is geweest deze reis ook gemaakt hebben en hier inspiratie hebben opgedaan? De Vietnamezen hadden minimale middelen om de strijd te voeren en moesten dus gehaaid zijn. Wapens werden zelf gemaakt en het kwam ook voor dat niet ontplofte munitie van deAmerikanen werd hergebruikt.Voor de toeristen zijn de tunnels wat uitgegraven, maar het blijft een vreselijk claustrofobisch gebeuren...

In Tay Ninh hebben we de Cao Dai-tempel bezocht. Cao Dai is een mix van confucianisme, boeddhisme en toaisme. Dat gaat hand-in-hand en dat is bijzonder om te zien. Ik stel voor dat we in Nederland ook zo'n mengvorm gaan bedenken! Zou een hoop ellende voorkomen... Het gebouw houdt het midden tussen een Chinese tempel, een katholieke kerk, een Vietnamese pagode en een moskee. De aanhangers van dit geloof hebben vier maal daags een cermonie: om 6 uur 'sochtends, om 12 uur s'middags, om 6 uur 'savonds en om 12 uur 's nachts. Wij waren bij de ceremonie van 12 uur 's middags en dat was bijzonder om te zien. De hoogsten in rang zitten op het hoogste plateau, in totaal zijn er negen plateau's. Een koortje zingt een soort liederen waarvan je in trance schijnt te raken. Ik was druk met foto's maken, dus ik heb er niet veel van gemerkt!

Een huisje waar ze bamboemandjes maken bezocht en een rubberplantage. Hadden we op Sri Lanka al gezien, verwende krengen! Daar kwam een brommertje voorbij met achterop een hond in een kooitje. Bestemdvoor consumptie, zielepoot! Oorspronkelijk een gebruik van de Noord-Vietnemezen, maar het breidt zich nu uit naar het Zuiden. Er worden ook steeds meer honden gestolen hier in de buurt, dus onze twee pluizebollen moeten hier maar niet naartoe gaan!We zijn namelijk erg aanonze lieffies gehecht...Daarnakoffie gedronkenbij de familie van Kim Phuc. Wie haar niet kent: zij is het meisje van de napalm op de World Press Photo (http://blindflaneur.com/wp-content/uploads/2008/06/napalm_kim_phuc.jpg). Ik zag haar laatst nog in een interview met Ivo Niehe (Tv-show op reis). Ze woont tegenwoordig in Canada, waar ze politiek asiel heeft gekregen enterugkeren naar hier is voor haar niet mogelijk. Bij de familie in het zeer eenvoudige huisje hebben wefilmbeelden bekekenvan de vlammenzee en het gillende meisje.Aangrijpend, wij waren er in elk geval even stil van. Kim Phuc zet zich tegenwoordig in voor oorlogsslachtoffers overal ter wereld.

Zoals gezegd: de komende dagen wat minder oorlog en tijd voor luchtiger zaken. En weg uit Ho Chi Minh City, eerst nog even een stukje zuidelijker, daarna naar het noorden...

Kennismaking met HCMC, Saigon

Jullie gaan Vietnam ruiken, proeven, voelen en beleven, zei onze gids gisteren. En dat is inmiddels al bestaardig gelukt. We hebben exotische kruiden geroken, open riool, wierook en uitlaatgassen. De smaak van citroengras, vissaus, mangosteen enMorning Glory was er gisteren en vandaag. Gevoeld hebben we het lakwerk en de regen, die met bakken uit de hemel viel. En belevenissen, tja waar moet ik beginnen?

Het monument voor de monnik Thich Quand Duc,die door zelfverbranding om het leven kwam was vanochtend onze eerste stop.De lokale markt, met etenswaren, stoffen, specerijen hebben wedaarna bezocht. Heel druk, overdekt enalles spotgoedkoop. Heel veel spullen gezien die we niet kennen, ook niet van andere reizen. Daarna eenChinese tempel bezocht, waar we nepgeld en nepgoud hebben geofferd in een soort reuzebarbecue.Wierook gebrand, de gong geluid en een zwaluw uit een kooitje bevrijd en een luchtdoop gegeven.Dat laatste brengt geluk, volgens het Boeddhistisch geloof.En het stimuleert de lokale economie uiteraard.Na de lunch het oorlogsmuseum bezocht, met tanks, vliegtuigen, helicopters en anders oorlogsmateriaal. Gruwelijke foto´s gezien van napalm- en Agent Orange-slachtoffers, waarvan ik de details hierliever nietvermeld. Daarna het Paleis van de Hereniging, waar de Vietcong in 1975 haar overwinning vierde. Veel in het teken van de oorlog dus, maar dat gaat in de loop van de reis veranderen. Geschiedenisles hoort er natuurlijk gewoon bij. Het oude Franse postkantoor en de Notre Dame, gelijkend op die in Parijs. En een lakwerkfabriek bezocht, waar men met veel geduld de friemelwerkjes in elkaar zet. Vermoeiend dagje...

Inmiddels beheersen we de kunst van het oversteken tussen de duizenden brommertjes best redelijk: gewoon gaan met die banaan, niet aarzelen en niet omkijken en het gaat vanzelf. De langste man uit onze groep (hij is ongeveer 2 meter) werd vandaag uitvoerig beknepen door een Vietnamese dame, die wilde checken of hij wel echt was en niet op stelten liep. Alles echt vlees en nog goed in voetbal ook, die Hollanders! Ik zag in dowtown HCMC (Saigon) een oranje KNVB-shirtje vooraan hangen, dus met onze reputatie zit het wel snor...