Weg uit Hué. Helemaal doof inmiddels en een bult in m'n oor ter grootte van een pinda. Onderweg naar Dong Hoi het Nederlands Medisch Comité Vietnam bezocht. Hier wordt medisch personeel opgeleid met steun van de Nederlandse overheid en vroeger was het een ziekenhuis. We werden gastvrij ontvangen met koffie en koekjes door een Nederlandse mevrouw die er lesgeeft. Ze was erg blij dat er eindelijk weer eens Nederlanders langskwamen en vertelde honderduit over de medische zorg in Vietnam en over haar avonturen hier. We hebben ons verbaasd over de primitieve middelen die de artsen hier ter beschikking staan. Je hoopt van harte dat je hier nooit in een ziekenhuis terecht komt... Het is wel aardig om te zien hoe de apothekers hier leren om traditionele Westerse geneesmiddelen en Oosterse kruidengeneesmiddelen te combineren.

Ondertussen zijn we de grens gepasseerd tussen Zuid- en Noord-Vietnam. Die grens ligt midden in een rivier, vandaar dat we al lopend over de oude houten brug zijn gegaan. Aan weerszijden van de brug staan enkele enorme luidsprekers, waarmee men vroeger het nieuws over en weer verspreidde. Dat lopen over die brug was voor mij ook één van de weinige echte acties van vandaag, want de oorpijn is bijna ondraaglijk.

Het superluxe resort in Dong Hoi is volgens de gids een luxe gevangenis. Gelijk heeft hij wel een beetje. Het terrein is enkele voetbalvelden groot, met diverse restaurants en infinity-pools. Je kunt er jetsski's en quads huren en er is een bountystrand, maar buiten het resort begint de jungle. Van de dokters onder onze reisgenoten heb ik wat stevige pijnstillers gekregen, dus de rest van de middag en avond heb ik heerlijk liggen dromen van sampans, molentjes, brommertjes en roze waterbuffels...