Vanmorgen naar de markt geweest in een buitenwijk van Hoi An. Op straat worden daar allerlei, groenten, kruiden, vlees en vis verhandeld. We zagen ook een iets dat op het typisch Limburgse balkenbrij leek... We hadden een Vietnamese kokkin bij ons, Han. Zij legde ons uit hoe je kunt zien of groenten en kruiden vers zijn. Bij de ananas bijvoorbeeld moet het mogelijk zijn om een van de bovenste bladeren er zonder al te veel weerstand uit te trekken. Gaan we bij de Appie thuis uitproberen. Aubergine moet glanzen, citroengras moet sappig zijn, papaya om te koken moet groen zijn, limoen moet zacht zijn en van de okra moet het puntje makkelijk afbreken. Een heleboel informatie! Inkopen gedaan voor onze kookles en daarna met Han naar haar huisje gegaan om te koken.

Schortje, mes, snijplankje, rasp... Stonden daar vijf van die Hollandse dames te koken met een Vietnamese. Voorbijgangers keken hun ogen uit. We hebben als puberende kakelende kippen met Han staan meegiechelen... Han legde alles uit in een soort TellSell-Engels en met veel gevoel voor humor. Haar instructies werden vooral gezongen: We're gonna chopchopchop, grategrategrate! Look at that okra! Long time nooooo see! Estheeeeer you have to squeeze very hard! Yes! Maryzillla, look at those springonions, nono! You chop too big!

Het lunchmenu dat we hebben bereid, bestond uit:

Vietnamese groentensoep

Loempia's met kip op Hoi Anse wijze

Gecarameliseerde aubergine in een kleipotje

Salade van groene papaya

Gemarineerde tonijn in bananenblad

Daarna hebben we met z'n vijven alles heerlijk opgepeuzeld en foto's gemaakt met Han. Slimme meid, want ze verkocht ons allemaal een schort met opdruk, chopsticks om sla mee te roeren, een inkooptasje voor naar de markt, een doek om groenten uit te knijpen en een rasp om sliertjes papaya mee te raspen. Als blije meisjes hebben we daarna aan onze reisgenoten verteld wat we gedaan hadden en onze nieuwe spullen geshowd.

In de loop van de middag zijn we vervolgens op weg gegaan naar Hué. Dat kan via highway 1 met een tunnel door de bergen, maar wij gingen over de wolkenpas. Die heet zo, omdat je op het hoogste punt van de pas door de wolken moet. Het komt heel vaak voor dat aan de ene kant van de bergen de zon schijnt en dat het aan de andere kant regent. Veel haarspeldbochten en afgronden, maar gelukkig weinig verkeer.

Aan het einde van de dag aangekomen in Hué. Deze stad is voor mij natuurlijk als sinds jaar en dag verbonden aan het liedje van Frank Boeijen. Ik ben dus erg benieuwd naar deze stad. Vanavond hebben we een taxi genomen naar de binnenstad en daar ergens gegeten. Er bestaat ook een restaurant dat Ushi heet. De eigenaresse lijkt sprekend op Wendy van Dijk in haar Ushi-outfit. Toen we voorbijkwamen en de gelijkenis bekeken, kwam ze naar buiten en riep: Ushi says hiiiii! We vertelden haar dat ze sprekend lijkt, maar ze zei No, I'm the real one, because my teeth are real. Waarbij ze ons toonde dat haar tanden muurvast in haar mond zitten... Het hele restaurant is oranje en hangt vol met Holland-snuisterijen. Vreemd, zo tussen de aziatische restaurants!

Morgen meer over de stad Hué...