Vietnam beleven... Vandaag weer een heel andere kant ontdekt!

Vannacht had ik flinke pijnscheuten in mijn oor en ik sliep dus slecht. Bijna doof aan één kant! Vanmorgen het zekere voor het onzekere genomen en om 7 uur de dokter gebeld. Die was er binnen een kwartier. Kunnen we in Nederland nog wat van leren... Ken je die karate-films met die typische grijze, wijze karate-master? Zo'n dokter stond dus voor de deur van de hotelkamer, met koffertje en de hele mikmak.

Mondkapje voor, oor van binnen bekeken. Diagnose: oorontsteking en een flink abces. Au! Een hele lading medicatie gekregen, waaronder oordruppels, pijnstillers, ontstekingsremmers, anti-zwellingsmiddelen en antibiotica. Binnen vier dagen moet het weer back-to-normal zijn, dus ik ben benieuwd. De dokter bleek ook perfect Frans te spreken, maar daar kwam ik wat laat achter. Hij was vorig jaar in Amsterdam geweest als toerist. Vlucht via Parijs, rechtstreeks kon toen ook al niet. Hij had enkele dagen in The Red Light District gebivakkeerd en er zich de ogen uitgekeken. Logisch, aangezien hier elk stukje onbedekte huid in het décolleté-gebied als aanstootgevend wordt gezien.

Na het ontbijt toch mee op pad gegaan. Tu Hieu Pagode bezocht en een boeddhistische mis bijgewoond. De jonge boeddhistische monniken zijn herkenbaar aan hun oranje gewaad en hun wonderlijke kapsel. Grote pluk haar van voren en twee plukken haar aan de zijkant. De rest van hun schedeltjes zijn kaalgeschoren, een beetje gabber-stijl. Misschien een nieuwe mode-trend voor de jeugd in Nederland? Daarna de keizerlijke tombe van Khai Dinh bezocht. Khai Dinh was de één na laatste keizer van Vietnam. Nog snel voor de lunch een lokaal fabriekje bezocht waar conische hoedjes en wierook gemaakt wordt. Buiten was het verschrikkelijk heet en ik denk dat we voor het middaguur ieder al zeker twee liter water hebben gedronken.

De lunch in Hué bestond vanmiddag uit 12 gangen. Na twee gangen heb ik het voor gezien gehouden. Te warm, teveel oorpijn, te moe. Afgemeld voor het middagprogramma en met een reisgenote die zich ook niet lekker voelde ben ik teruggegaan naar het hotel en daar heb ik de rest van de middag heerlijk geslapen. Drie van onze groep zijn nu ziek, gaat lekker! Maar morgen wordt een relaxte dag in een luxe resort, dus waarschijnlijk gaat het allemaal goed komen.

Je leest het: alweer praatjes genoeg. Inmiddels gaat het met m'n oortje alweer wat beter. Nog wat doof, maar mijn linkeroor registreert alle geluiden nu des te beter. Toeterende brommertjes, blaffende honden, elektronische deuntjes en typisch Aziatische muziek, afkomstig uit een éénsnarig instrument waarvan ik de naam niet ken, maar dat prachtig klinkt. 's Nachts wiegen deze geluiden je heerlijk in slaap... Misschien wil Marizilla nog een stukje over vanmiddag tikken.

Nou,... Dat wil Marizilla wel...

Mijn dag zag er heel anders uit.

Terwijl we pas om half 8 op zouden staan, stond ik toch al om 7 uur aan de balie, in het Engels te overleggen met de lokale doctor of hij wel of niet naar Esther zou komen kijken. Wel dus, en snel ook. Esther wachtte op de kamer op de doctor en ik als een gek, 3 pinautomaten af om voor die doctor wat geld te regelen. 3 x mis - out of order - out of cash en - invalid card. Bij die laatste pinautomaat stond ook een thermometer, die om 7:12 uur al 29 graden aangaf. Onverrichter zaken, al druppend van het eerste zweet, terug naar de kamer waar het onderzoek al in volle gang was. De kundige doctor wilde, na het onderzoek en uitschrijven van een batterij medicijnen, natuurlijk wel cash betaald worden. De 900.000 Dong die we nog hadden was maar de helft van de rekening en dus ben ik samen met de, overigens zeer aardige doctor, op zoek gegaan naar een werkende pinautomaat. Uiteindelijk nog net tijd voor een klein ontbijt en hup de bus in, voor een bezoek aan de Tu Hieu Pagode.

Onderweg in de bus merkte ik dat de SD-kaart niet in de camera zat maar nog in de labtop en die lag natuurlijk in de kluis op de kamer.... Dus terwijl Esther een boeddhistische mis ging bijwonen ben ik achterop een scooter gestapt voor 2x 10 minuten durende dodenrit door het verkeer in Hué op en neer naar het hotel. Herinneren je jullie dat cyclo-ritje in Nha Trang nog? Ongeveer zo, dus, alleen is zijn de staten hier breder en drukker en rijdt een scooter natuurlijk een stuk sneller!

Laatste stukje van de boeddhistische mis bijgewoond, graftombe van de voorlaatste keizer bekeken, wierook en hoedjes fabriekje bezocht terwijl de temperatuur blijft stijgen. Het is ondertussen 35 graden in de schaduw, voor zover er schaduw te vinden is. Al druppelend is het tijd voor de veel te uitgebreide lunch, van 12 gangen. Ik hield het na 6 gangen voor gezien, zeker toen duidelijk werd dat Esther het echt niet langer kon uithouden en terug naar het hotel zou gaan.

Ik mocht niet mee, ik moet foto's knippen van alle mooie dingen die we vandaag nog gaan bekijken.

Na de lunch dus alleen verder, wat vreemd en onnatuurlijk aanvoelt.

Als eerste een boottochtje over de parfum rivier. De boot was een soort van catamaran met 2 draken als drijvers. Lekker verkoelend, denk je dan. Jammer genoeg stond er geen zuchtje wind en werden we zelfs door roeiboten ingehaald, terwijl het nog warmer werd buiten. Van de parfum was niets te ruiken maar het uitzicht over de rivier en de ontspannen sfeer aan boord maakte alles goed.

De boottocht eindigde bij de Thien Mu Pagode. Hier staat o.a. de auto van Tick Quan Duc (zie HCMC) en een hele mooie pagode met 7 verdiepingen. Elke verdieping stelt een bezoek van Boeddha aan aarde voor, in menselijk vorm. De laatste 2 verdiepingen zijn van Jezus en Mohammed.

Als laatste zijn we naar de citadel gegaan, oftewel het keizerlijke paleis. Het hele terrein is 10 km² groot maar helaas ook grotendeels verwoest door de Fransen en de Amerikanen. Van de 148 gebouwen staan er nog maar 28 overeind. Kogelgaten zitten overal en sommige stukken zoals de verboden (paarse) stad zijn helemaal weg. Wat wel nog overeind stad wordt in rap tempo opgeknapt en in oorspronkelijke staat terug gebracht.

Toch krijg je wel een goed beeld van hoe de keizers geleefd moeten hebben. Aan de ene kant overdadige luxe, weelde en rijkdom. Aan de andere kant een heel eenzaam bestaan met heel veel beperkingen en de constante dreiging van een aanslag.

Wie verzint dat dan ook. Meer dan honderd vrouwen en meer dan tweehonderd concubines bij elkaar in de paarse stad, (die ze nooit mogen verlaten), vechtend voor de gunsten van de keizer. Dat moet een heksenketel zijn geweest. Arme Keizers...

Terug op de hotelkamer was Esther net wakker en gelukkig al wat aan de beterende hand. En zijn we samen gaan eten.