Heel vroeg op weg gegaan richting Hanoi. Korte, maar rustige en goede nacht gehad: codeïne hiephoi! Gelukkig minder ziek vandaag. Onderweg weer zo´n afschuwelijk hondenttransport uit Laos gezien. De hondjes liggen in lagen op elkaar te creperen en janken, niet normaal meer. Zeker 200 zielepoten! Als Westerling die gehecht is aan honden ga je bijna letterlijk over je nek, zeker als je ze later gegrild ziet liggen in de verkoopstalletjes in Hanoi, zoals wij. Heftig hoor, wat een wereld! Overal zie je dieren lijden. Op de lokale markt zie je eenden met de poten bij elkaar gebonden en vissen die in een centimeter water liggen te stikken. Marianne Thieme kan hier nuttig werk verrichten, misschien moet ze maar emigreren!

En zo val je van de ene emotie in de andere. Op de markt wordt weer heel vriendelijk naar je gelachen en word je voorzichtig bevoeld. Soms krijg je een stevige klap op je rug, hé grote vriend! En onze kuiten zijn zo geweldig interessant om te zien! Er wordt naar gewezen, er gaan duimen omhoog en er wordt in geknepen. Oude vrouwtjes rennen hun verkoopstalletjes uit om te applaudisseren en barsten uit in schaterlachen...

Vervolgens trekken sprookjesachtig mooie landschappen aan je voorbij. Wij bezochten vandaag Tam Coc, een natuurpark met rotsen die vanuit het land omhoogrijzen. Halong Bay-on-Land wordt het ook wel genoemd. Je vaart met z'n tweeën en twee roeiers in een kleine sampan door het landschap. Langs bergen, grotten, rijstvelden, zwemmende aapjes en een drijvende markt. Ongeveer twee uur varen, in het zonnetje. Wij hadden de speedboot en we haalden iedereen in. Ik denk dat de roeiers Red Bull hadden gehad, tenminste daar leek het op. In een uur en drie kwartier waren we terug en de roeiers leken nog onvermoeid. Tja, als je dit dagelijks doet krijg je natuurlijk een perfecte conditie. Onderweg zag je ook veel Japanners met z'n drieën, vieren, vijven of zelfs zessen in het bootje zitten met maar één roeier. Sommige roeiers lagen op hun rug te roeien, met hun voeten aan de roeispanen. Heel speciale techniek, gaan we thuis ook proberen!

Daarna een lange tocht naar Hanoi. Voor mij was de tocht misschien nog wel langer dan voor mijn reisgenoten, want ik had flinke buikkrampen. Exact hetzelfde gegeten en gedronken als mijn reisgenoten, hoogstens wat minder. Volgens de dokter in ons gezelschap een teken dat de medicijnen hun werk doen, alleen met lastige bijwerkingen. En dan te bedenken dat de belangrijkste bijwerking van codeïne obstipatie is, haha! Ik kreeg van de Vietnamese gids een Vietnamees geneesmiddel, een soort muntolie die je op je onderbuik moet smeren. Dat hielp even, want alles werd ijskoud. Tijgerbalsem in het kwadraat, maar dan superkoud. Vervolgens begon ik te zweten en kreeg ik het zelf bloedheet, waarbij ik twijfelde aan welke kant van mijn lijf de lunch het eerst weer zou gaan verschijnen. Drie keer moest de bus stoppen, uiteraard op onmogelijke plekken. Tussen de huizen op de vuilnisbelt, tussen de bananen, over de vangrail strompelend over de spoorrails in de rijstvelden... Ach ja, ik heb gisteren ook al een heel rijtje mensen in de rijstvelden een kleine boodschap zien doen, dus als je je afvraagt hoe gele rijst gemaakt wordt, dan heb je nu het antwoord!

Inmiddels zijn we aangekomen in Hanoi, de hoofdstad van Vietnam en ook de plek om alles te weten te komen over ome Ho. Maar daarover morgen meer...