Halong Bay

Gisteravond taxi genomen en geweldig lekker gegeten bij Koto, vlakbij de tempel van de literatuur. Het restaurant wordt gerund door kansarme jongeren, die van de straat geplukt worden en een opleiding krijgen. Ze leren omgangsvormen, Engels, bedienen en allerlei andere nuttige zaken om in het leven verder te komen. Slechts de helft van alle jongeren haalt uiteindelijk de eindstreep en mag in de bediening van het restaurant gaan werken. Leuk trendy restaurant en inderdaad een hele vriendelijke bediening en perfect eten. Goed initiatief ook, beetje zoals Jamie Oliver met Fifteen.

Vanmorgen zijn we helaas vertrokken uit Hanoi, naar Halong Bay. In Hanoi hadden we graag nog wat langer verbleven, erg leuke stad. De streek waar we doorheen reden is bekend om de winning van steenkool en de straten waardoor het spul getransporteerd wordt zijn koolzwart! Een beetje zoals bij ons wanneer het gesneeuwd heeft, maar dan de zwarte variant.

Halong Bay is een landschap met rotsen die uit de zee omhoog steken en maakt ook deel uit van de werelderfgoederen van Unesco. In de haven waar de boten uitvaren komen inmiddels veel toeristen, maar als je éénmaal op het water zit, merk je daar weinig van. Wij hadden met onze groep een hele jonk tot onze beschikking en we hebben eerst een hapje gegeten op de boot. Het weer werd gaandeweg steeds beter en rond een uur of twee scheen de zon volop. Iedereen ging op het bovendek zitten en een aantal gingen zelfs van het dak van de boot af duiken en zwemmen in Halong Bay. Maryzilla deed uiteraard ook mee. Ik heb met een glaasje wijn zitten genieten van het spektakel. Na een uur of vier kwamen we terug in de haven en hebben we ingecheckt bij het hotel.

Om zes uur zijn we in de stad bij elkaar gekomen voor een afscheidsdiner en enkele plichtplegingen. Afscheidwoorden en zo, ik heb niet zoveel met dat soort poespas... Onze gids nam een examen af (25 vragen over de reis) en iedereen slaagde met vlag en wimpel. Groepsfoto gekregen, email-adressen uitgewisseld, gegeten, daarna de avondmarkt bezocht en een nog afzakkertje genomen. Morgen eindelijk een keer uitslapen en dan in de loop van de middag naar de luchthaven. Lange reis terug voor de boeg, dus niet teveel actie meer morgen!

Al met al kijken we terug op een geslaagde trip. Hier en daar wat pech gehad, maar ook heel veel ervaringen opgedaan en nieuwe dingen gezien en beleefd. Leuke mensen ontmoet en heel veel geleerd. En zoals altijd na een verre reis komen we ook nu weer tot de conclusie dat we het fantastisch getroffen hebben in dat vlakke koude kikkerland! En dat iets meer back-to-basic geen kwaad zou kunnen af en toe... Venlo here we come!

Op verkenning in de hoofdstad Hanoi

Vanmorgen Ome Ho gezien. Hij ligt opgebaard in een mausoleum in Hanoi en wordt zwaar bewaakt. Het mausoleum is een bedevaartsoort voor Vietnamezen en communisten en het is er erg druk. Vanmorgen rond 8 uur stonden er rijen met duizenden mensen. Gelukkig mochten wij de short-cut nemen, dankzij onze Vietnamese gids Duan. Half uur schuifelend in de rij en toen langs de glazen kist van de man met het sikje. Door detectiepoortjes, opstellen in rijen van twee, niet fotograferen, praten, kuchen of lachen en niet stil blijven staan. Daarna groepsfoto gemaakt voor het mausoleum en de woning van Ho, de éénpilarige pagode en het museum bezocht.

Daarna naar de tempel voor de literatuur, bijna duizend jaar oud. Erg mooi en groot complex waar alles in het teken staat van het confucianisme. Interessante ideologie, ik denk dat er een hoop waarheid in schuilt... Ik heb dan ook een confucianistisch amulet voor gezondheid gekocht in verband met de perikelen van de afgelopen dagen en ik geloof dat het werkt! Zal het dus voorlopig maar blijven dragen.

Verder naar Hilton Hanoi. Klinkt gezellig, is het niet. Officiële naam is het Maison Centrale, een gevangenis uit de Franse tijd. Kleine, donkere cellen, waar gevangenen met hun voeten vastgeketend zaten totdat ze onder de guillotine moesten. De hoofden werden daarna tentoongesteld om anderen af te schrikken. De guillotine stond er nog, inclusief de opvangbak voor de hoofden. Het lijkt mij een nachtmerrie om hier opgesloten te worden, maar Vietnam kent ook nog steeds de doodstraf. De vraag is wat erger is: hier opgesloten te worden of je hoofd in de bak te laten eindigen... Misschien een ideetje om Joran uit de CastroCastro in Peru over te plaatsen naar hier!

's Middags een ritje van een uur gemaakt met een fietscyclo door de binnenstad. Hier is het verkeer nog chaotischer dan in Ho Chi Minh Stad, omdat er meer rijke mensen zijn en dus ook meer auto's. Maar in de kleine straatjes kunnen die niet komen, dus dan ga je met de cyclo tussen de brommertjes door. Veel gezien! Hanoi is duidelijk beïnvloed door de Fransen en dat zie je met name in de stijl van de gebouwen. Dit jaar is Hanoi precies 1000 jaar oud. Aan de rand van het centraal gelegen Hoan Kiemmeer zie je overal bruidsparen die foto's laten maken en dat deed me alweer denken aan een Boeijen-liedje, waarin hij perfect beschrijft hoe zo'n kiekje eruit ziet (http://www.youtube.com/watch?v=hqe42otHgN4). Mijn cyclo-bestuurder stopte bij de bierkraam midden in het oude centrum en dronk daar in één teug een potje bier van een halve liter leeg. De Vietnamezen daar wilden mij ook allemaal aan het bier hebben (Maadèm, beer good for you! Wanna drink?). Ik heb het maar bij water gelaten; iemand moet tenslotte op het verkeer letten... En toen mijn cyclist glimlachte verscheen er welgeteld één tand, dus wie weet wat dit bier met je tanden doet!

Na de cyclorit waren we oververhit, dus daarna een heerlijk ijsje gegeten met winegums, supercombinatie! Heel modern ijscafe, waar je zelf je ijs moet tappen. Leuke moderne Fritz Hanzen-stoeltjes, of zouden die ook nep zijn? Daarna gegeten en geshopt, leuke souvenirs gekocht.

Laat in de middag het waterpuppettheater bezocht. Klein theatertje, vlakbij het Hoan Kiem-meer. In een vijvertje wordt met behulp van bontbeschilderde houten poppen een aantal kleine verhaaltjes verteld over alledaagse dingen, zoals de visvangst, het zwemmen in de rivier en het hoeden van de eenden. Onze reis door Vietnam in een notendop, zeg maar. Maar ook enkele legenden komen voorbij, zoals de vechtende draken en de legende van het teruggegeven zwaard. Erg vermakelijk en erg mooie traditionele livemuziek erbij, wij hebben er in elk geval van genoten.

Druk programma vandaag, en dan te bedenken dat de avond nog moet beginnen...

Varen bij Tam Coc en op weg naar Hanoi

Heel vroeg op weg gegaan richting Hanoi. Korte, maar rustige en goede nacht gehad: codeïne hiephoi! Gelukkig minder ziek vandaag. Onderweg weer zo´n afschuwelijk hondenttransport uit Laos gezien. De hondjes liggen in lagen op elkaar te creperen en janken, niet normaal meer. Zeker 200 zielepoten! Als Westerling die gehecht is aan honden ga je bijna letterlijk over je nek, zeker als je ze later gegrild ziet liggen in de verkoopstalletjes in Hanoi, zoals wij. Heftig hoor, wat een wereld! Overal zie je dieren lijden. Op de lokale markt zie je eenden met de poten bij elkaar gebonden en vissen die in een centimeter water liggen te stikken. Marianne Thieme kan hier nuttig werk verrichten, misschien moet ze maar emigreren!

En zo val je van de ene emotie in de andere. Op de markt wordt weer heel vriendelijk naar je gelachen en word je voorzichtig bevoeld. Soms krijg je een stevige klap op je rug, hé grote vriend! En onze kuiten zijn zo geweldig interessant om te zien! Er wordt naar gewezen, er gaan duimen omhoog en er wordt in geknepen. Oude vrouwtjes rennen hun verkoopstalletjes uit om te applaudisseren en barsten uit in schaterlachen...

Vervolgens trekken sprookjesachtig mooie landschappen aan je voorbij. Wij bezochten vandaag Tam Coc, een natuurpark met rotsen die vanuit het land omhoogrijzen. Halong Bay-on-Land wordt het ook wel genoemd. Je vaart met z'n tweeën en twee roeiers in een kleine sampan door het landschap. Langs bergen, grotten, rijstvelden, zwemmende aapjes en een drijvende markt. Ongeveer twee uur varen, in het zonnetje. Wij hadden de speedboot en we haalden iedereen in. Ik denk dat de roeiers Red Bull hadden gehad, tenminste daar leek het op. In een uur en drie kwartier waren we terug en de roeiers leken nog onvermoeid. Tja, als je dit dagelijks doet krijg je natuurlijk een perfecte conditie. Onderweg zag je ook veel Japanners met z'n drieën, vieren, vijven of zelfs zessen in het bootje zitten met maar één roeier. Sommige roeiers lagen op hun rug te roeien, met hun voeten aan de roeispanen. Heel speciale techniek, gaan we thuis ook proberen!

Daarna een lange tocht naar Hanoi. Voor mij was de tocht misschien nog wel langer dan voor mijn reisgenoten, want ik had flinke buikkrampen. Exact hetzelfde gegeten en gedronken als mijn reisgenoten, hoogstens wat minder. Volgens de dokter in ons gezelschap een teken dat de medicijnen hun werk doen, alleen met lastige bijwerkingen. En dan te bedenken dat de belangrijkste bijwerking van codeïne obstipatie is, haha! Ik kreeg van de Vietnamese gids een Vietnamees geneesmiddel, een soort muntolie die je op je onderbuik moet smeren. Dat hielp even, want alles werd ijskoud. Tijgerbalsem in het kwadraat, maar dan superkoud. Vervolgens begon ik te zweten en kreeg ik het zelf bloedheet, waarbij ik twijfelde aan welke kant van mijn lijf de lunch het eerst weer zou gaan verschijnen. Drie keer moest de bus stoppen, uiteraard op onmogelijke plekken. Tussen de huizen op de vuilnisbelt, tussen de bananen, over de vangrail strompelend over de spoorrails in de rijstvelden... Ach ja, ik heb gisteren ook al een heel rijtje mensen in de rijstvelden een kleine boodschap zien doen, dus als je je afvraagt hoe gele rijst gemaakt wordt, dan heb je nu het antwoord!

Inmiddels zijn we aangekomen in Hanoi, de hoofdstad van Vietnam en ook de plek om alles te weten te komen over ome Ho. Maar daarover morgen meer...

Grotten van Phong Nha en Vinh

Op weg naar Vinh, een redelijk grote stad in Noord-Vietnam en de laatste stop voor Hanoi. Vannacht nog flink pijn gehad, medicijnen uitgewerkt. Vanmorgen een chaos van jewelste bij het ontbijt. De ontbijtzaal van het superluxe resort was niet bemeten op de honderden Vietnamezen die hier blijkbaar ook recreëren. Eén grote mierenhoop!

Verder naar de grotten van Phong Nha. Met een bootje is het een half uur varen om de grotten van Phong Nha te bereiken. Het grottencomplex is alleen per boot te bereiken en behoort tot het werelderfgoed van Unesco. Je vaart er met een soort longtailboot met buitenboordmotor naartoe. Bij het grottencomplex gaat de motor uit en dan wordt er verder geroeid. Ik had met de roeisters te doen... Het meisje op de voorsteven was misschien 15 en erg tenger gebouwd en ze heeft zeker een half uur met haar hele lichaam staan roeien bij een temperatuur van zeker 35 graden. En die Nederlandse kinderen maar zeuren als het dertig graden is en ze naar school moeten! De grotten waren de moeite waard. Mooie zuilen en galerijen, alleen een beetje kitscherig verlicht. Daarna weer teruggevaren en onderweg ben ik op de boot in slaap gevallen. Terwijl iedereen zat te lunchen heb ik een plekje in de schaduw opgezocht en ben ik (met oorpijn) weer in slaap gevallen. Lekkere pilletjes van dokter Roelfien! Fijnom te ervarendat onze reisgenoten erg zorgzaam, medelevend en behulpzaam zijn. En gelukkig vertellen ze alles drie keer, zodat ik het ook kan verstaan.

Onderweg door Noord-Vietnam valt je op dat hier alleen de vrouwen de conische hoedjes dragen (ik ben er ondertussen achter dat daar geen ander woord voor bestaat!). Mannen dragen hier meestal een soort militaire tropenhelm. Verder valt ook op dat de Noord-Vietnamezen wat norser lijken, terwijl de Zuid-Vietnamezen wat zachtere, vriendelijkere gelaatstrekken hebben. Nee, dat komt niet door de pilletjes, dat was andere mensen ook al opgevallen!

Onderweg langs de Ho Chi Minh-trail weer overal kinderen gezien die de waterbuffels uitlaten en brommertjes die van alles en nog wat vervoeren. Lege jerrycans en huisraad, maar ook dieren, zoals honden, kippen, varkens en hele koeien. Levend, dat wel, want dan blijft de handelswaar langer vers... Sanitaire stop gemaakt bij een bonbon-motel. Wij leerden in Ho Chi Minh Stad al dat wanneer je 'bonbon' aangeboden krijgt, dat het dan om een heel speciaal snoepje gaat. Vooral voor mannen interessant, zeg maar. Bij het bonbon-motel had je acht kamertjes langs de snelweg op een rijtje liggen en wij mochten in peeskamertje 5 even gebruikmaken van het toilet. Uiteraard tegen betaling!

Tegen de avond aangekomen in Vinh. Advies van de gids was om niet de straat op te gaan hier. Het is niet onveilig hier, want dat is het nergens in Vietnam, maar wel onguur, smerig en oninteressant. Dat kan aardig kloppen, want zo is het hotel helaas ook... Morgen maar snel op weg naar de hoofdstad.

Van Hué naar Dong Hoi

Weg uit Hué. Helemaal doof inmiddels en een bult in m'n oor ter grootte van een pinda. Onderweg naar Dong Hoi het Nederlands Medisch Comité Vietnam bezocht. Hier wordt medisch personeel opgeleid met steun van de Nederlandse overheid en vroeger was het een ziekenhuis. We werden gastvrij ontvangen met koffie en koekjes door een Nederlandse mevrouw die er lesgeeft. Ze was erg blij dat er eindelijk weer eens Nederlanders langskwamen en vertelde honderduit over de medische zorg in Vietnam en over haar avonturen hier. We hebben ons verbaasd over de primitieve middelen die de artsen hier ter beschikking staan. Je hoopt van harte dat je hier nooit in een ziekenhuis terecht komt... Het is wel aardig om te zien hoe de apothekers hier leren om traditionele Westerse geneesmiddelen en Oosterse kruidengeneesmiddelen te combineren.

Ondertussen zijn we de grens gepasseerd tussen Zuid- en Noord-Vietnam. Die grens ligt midden in een rivier, vandaar dat we al lopend over de oude houten brug zijn gegaan. Aan weerszijden van de brug staan enkele enorme luidsprekers, waarmee men vroeger het nieuws over en weer verspreidde. Dat lopen over die brug was voor mij ook één van de weinige echte acties van vandaag, want de oorpijn is bijna ondraaglijk.

Het superluxe resort in Dong Hoi is volgens de gids een luxe gevangenis. Gelijk heeft hij wel een beetje. Het terrein is enkele voetbalvelden groot, met diverse restaurants en infinity-pools. Je kunt er jetsski's en quads huren en er is een bountystrand, maar buiten het resort begint de jungle. Van de dokters onder onze reisgenoten heb ik wat stevige pijnstillers gekregen, dus de rest van de middag en avond heb ik heerlijk liggen dromen van sampans, molentjes, brommertjes en roze waterbuffels...

ziekenboeg en toertocht door Hué

Vietnam beleven... Vandaag weer een heel andere kant ontdekt!

Vannacht had ik flinke pijnscheuten in mijn oor en ik sliep dus slecht. Bijna doof aan één kant! Vanmorgen het zekere voor het onzekere genomen en om 7 uur de dokter gebeld. Die was er binnen een kwartier. Kunnen we in Nederland nog wat van leren... Ken je die karate-films met die typische grijze, wijze karate-master? Zo'n dokter stond dus voor de deur van de hotelkamer, met koffertje en de hele mikmak.

Mondkapje voor, oor van binnen bekeken. Diagnose: oorontsteking en een flink abces. Au! Een hele lading medicatie gekregen, waaronder oordruppels, pijnstillers, ontstekingsremmers, anti-zwellingsmiddelen en antibiotica. Binnen vier dagen moet het weer back-to-normal zijn, dus ik ben benieuwd. De dokter bleek ook perfect Frans te spreken, maar daar kwam ik wat laat achter. Hij was vorig jaar in Amsterdam geweest als toerist. Vlucht via Parijs, rechtstreeks kon toen ook al niet. Hij had enkele dagen in The Red Light District gebivakkeerd en er zich de ogen uitgekeken. Logisch, aangezien hier elk stukje onbedekte huid in het décolleté-gebied als aanstootgevend wordt gezien.

Na het ontbijt toch mee op pad gegaan. Tu Hieu Pagode bezocht en een boeddhistische mis bijgewoond. De jonge boeddhistische monniken zijn herkenbaar aan hun oranje gewaad en hun wonderlijke kapsel. Grote pluk haar van voren en twee plukken haar aan de zijkant. De rest van hun schedeltjes zijn kaalgeschoren, een beetje gabber-stijl. Misschien een nieuwe mode-trend voor de jeugd in Nederland? Daarna de keizerlijke tombe van Khai Dinh bezocht. Khai Dinh was de één na laatste keizer van Vietnam. Nog snel voor de lunch een lokaal fabriekje bezocht waar conische hoedjes en wierook gemaakt wordt. Buiten was het verschrikkelijk heet en ik denk dat we voor het middaguur ieder al zeker twee liter water hebben gedronken.

De lunch in Hué bestond vanmiddag uit 12 gangen. Na twee gangen heb ik het voor gezien gehouden. Te warm, teveel oorpijn, te moe. Afgemeld voor het middagprogramma en met een reisgenote die zich ook niet lekker voelde ben ik teruggegaan naar het hotel en daar heb ik de rest van de middag heerlijk geslapen. Drie van onze groep zijn nu ziek, gaat lekker! Maar morgen wordt een relaxte dag in een luxe resort, dus waarschijnlijk gaat het allemaal goed komen.

Je leest het: alweer praatjes genoeg. Inmiddels gaat het met m'n oortje alweer wat beter. Nog wat doof, maar mijn linkeroor registreert alle geluiden nu des te beter. Toeterende brommertjes, blaffende honden, elektronische deuntjes en typisch Aziatische muziek, afkomstig uit een éénsnarig instrument waarvan ik de naam niet ken, maar dat prachtig klinkt. 's Nachts wiegen deze geluiden je heerlijk in slaap... Misschien wil Marizilla nog een stukje over vanmiddag tikken.

Nou,... Dat wil Marizilla wel...

Mijn dag zag er heel anders uit.

Terwijl we pas om half 8 op zouden staan, stond ik toch al om 7 uur aan de balie, in het Engels te overleggen met de lokale doctor of hij wel of niet naar Esther zou komen kijken. Wel dus, en snel ook. Esther wachtte op de kamer op de doctor en ik als een gek, 3 pinautomaten af om voor die doctor wat geld te regelen. 3 x mis - out of order - out of cash en - invalid card. Bij die laatste pinautomaat stond ook een thermometer, die om 7:12 uur al 29 graden aangaf. Onverrichter zaken, al druppend van het eerste zweet, terug naar de kamer waar het onderzoek al in volle gang was. De kundige doctor wilde, na het onderzoek en uitschrijven van een batterij medicijnen, natuurlijk wel cash betaald worden. De 900.000 Dong die we nog hadden was maar de helft van de rekening en dus ben ik samen met de, overigens zeer aardige doctor, op zoek gegaan naar een werkende pinautomaat. Uiteindelijk nog net tijd voor een klein ontbijt en hup de bus in, voor een bezoek aan de Tu Hieu Pagode.

Onderweg in de bus merkte ik dat de SD-kaart niet in de camera zat maar nog in de labtop en die lag natuurlijk in de kluis op de kamer.... Dus terwijl Esther een boeddhistische mis ging bijwonen ben ik achterop een scooter gestapt voor 2x 10 minuten durende dodenrit door het verkeer in Hué op en neer naar het hotel. Herinneren je jullie dat cyclo-ritje in Nha Trang nog? Ongeveer zo, dus, alleen is zijn de staten hier breder en drukker en rijdt een scooter natuurlijk een stuk sneller!

Laatste stukje van de boeddhistische mis bijgewoond, graftombe van de voorlaatste keizer bekeken, wierook en hoedjes fabriekje bezocht terwijl de temperatuur blijft stijgen. Het is ondertussen 35 graden in de schaduw, voor zover er schaduw te vinden is. Al druppelend is het tijd voor de veel te uitgebreide lunch, van 12 gangen. Ik hield het na 6 gangen voor gezien, zeker toen duidelijk werd dat Esther het echt niet langer kon uithouden en terug naar het hotel zou gaan.

Ik mocht niet mee, ik moet foto's knippen van alle mooie dingen die we vandaag nog gaan bekijken.

Na de lunch dus alleen verder, wat vreemd en onnatuurlijk aanvoelt.

Als eerste een boottochtje over de parfum rivier. De boot was een soort van catamaran met 2 draken als drijvers. Lekker verkoelend, denk je dan. Jammer genoeg stond er geen zuchtje wind en werden we zelfs door roeiboten ingehaald, terwijl het nog warmer werd buiten. Van de parfum was niets te ruiken maar het uitzicht over de rivier en de ontspannen sfeer aan boord maakte alles goed.

De boottocht eindigde bij de Thien Mu Pagode. Hier staat o.a. de auto van Tick Quan Duc (zie HCMC) en een hele mooie pagode met 7 verdiepingen. Elke verdieping stelt een bezoek van Boeddha aan aarde voor, in menselijk vorm. De laatste 2 verdiepingen zijn van Jezus en Mohammed.

Als laatste zijn we naar de citadel gegaan, oftewel het keizerlijke paleis. Het hele terrein is 10 km² groot maar helaas ook grotendeels verwoest door de Fransen en de Amerikanen. Van de 148 gebouwen staan er nog maar 28 overeind. Kogelgaten zitten overal en sommige stukken zoals de verboden (paarse) stad zijn helemaal weg. Wat wel nog overeind stad wordt in rap tempo opgeknapt en in oorspronkelijke staat terug gebracht.

Toch krijg je wel een goed beeld van hoe de keizers geleefd moeten hebben. Aan de ene kant overdadige luxe, weelde en rijkdom. Aan de andere kant een heel eenzaam bestaan met heel veel beperkingen en de constante dreiging van een aanslag.

Wie verzint dat dan ook. Meer dan honderd vrouwen en meer dan tweehonderd concubines bij elkaar in de paarse stad, (die ze nooit mogen verlaten), vechtend voor de gunsten van de keizer. Dat moet een heksenketel zijn geweest. Arme Keizers...

Terug op de hotelkamer was Esther net wakker en gelukkig al wat aan de beterende hand. En zijn we samen gaan eten.

Kookles in Hoi An en de weg naar Hue

Vanmorgen naar de markt geweest in een buitenwijk van Hoi An. Op straat worden daar allerlei, groenten, kruiden, vlees en vis verhandeld. We zagen ook een iets dat op het typisch Limburgse balkenbrij leek... We hadden een Vietnamese kokkin bij ons, Han. Zij legde ons uit hoe je kunt zien of groenten en kruiden vers zijn. Bij de ananas bijvoorbeeld moet het mogelijk zijn om een van de bovenste bladeren er zonder al te veel weerstand uit te trekken. Gaan we bij de Appie thuis uitproberen. Aubergine moet glanzen, citroengras moet sappig zijn, papaya om te koken moet groen zijn, limoen moet zacht zijn en van de okra moet het puntje makkelijk afbreken. Een heleboel informatie! Inkopen gedaan voor onze kookles en daarna met Han naar haar huisje gegaan om te koken.

Schortje, mes, snijplankje, rasp... Stonden daar vijf van die Hollandse dames te koken met een Vietnamese. Voorbijgangers keken hun ogen uit. We hebben als puberende kakelende kippen met Han staan meegiechelen... Han legde alles uit in een soort TellSell-Engels en met veel gevoel voor humor. Haar instructies werden vooral gezongen: We're gonna chopchopchop, grategrategrate! Look at that okra! Long time nooooo see! Estheeeeer you have to squeeze very hard! Yes! Maryzillla, look at those springonions, nono! You chop too big!

Het lunchmenu dat we hebben bereid, bestond uit:

Vietnamese groentensoep

Loempia's met kip op Hoi Anse wijze

Gecarameliseerde aubergine in een kleipotje

Salade van groene papaya

Gemarineerde tonijn in bananenblad

Daarna hebben we met z'n vijven alles heerlijk opgepeuzeld en foto's gemaakt met Han. Slimme meid, want ze verkocht ons allemaal een schort met opdruk, chopsticks om sla mee te roeren, een inkooptasje voor naar de markt, een doek om groenten uit te knijpen en een rasp om sliertjes papaya mee te raspen. Als blije meisjes hebben we daarna aan onze reisgenoten verteld wat we gedaan hadden en onze nieuwe spullen geshowd.

In de loop van de middag zijn we vervolgens op weg gegaan naar Hué. Dat kan via highway 1 met een tunnel door de bergen, maar wij gingen over de wolkenpas. Die heet zo, omdat je op het hoogste punt van de pas door de wolken moet. Het komt heel vaak voor dat aan de ene kant van de bergen de zon schijnt en dat het aan de andere kant regent. Veel haarspeldbochten en afgronden, maar gelukkig weinig verkeer.

Aan het einde van de dag aangekomen in Hué. Deze stad is voor mij natuurlijk als sinds jaar en dag verbonden aan het liedje van Frank Boeijen. Ik ben dus erg benieuwd naar deze stad. Vanavond hebben we een taxi genomen naar de binnenstad en daar ergens gegeten. Er bestaat ook een restaurant dat Ushi heet. De eigenaresse lijkt sprekend op Wendy van Dijk in haar Ushi-outfit. Toen we voorbijkwamen en de gelijkenis bekeken, kwam ze naar buiten en riep: Ushi says hiiiii! We vertelden haar dat ze sprekend lijkt, maar ze zei No, I'm the real one, because my teeth are real. Waarbij ze ons toonde dat haar tanden muurvast in haar mond zitten... Het hele restaurant is oranje en hangt vol met Holland-snuisterijen. Vreemd, zo tussen de aziatische restaurants!

Morgen meer over de stad Hué...

Hoi An

Hoi An is prachtig. Vanmorgen al vroeg begonnen aan een wandeling door de zeventiende-eeuwse binnenstad van het stadje. Overal tempels, pagodes, theehuizen, leuke winkeltjes en restaurants. Natuurlijk ook de rode Japanse brug bekeken. Hoi An is zoals je Azië kent uit films! Het is heel makkelijk om je hier te oriënteren, aangezien bijna alle straatjes en steegjes uitkomen bij de kade van de rivier. Raar ook om weer af en toe Nederlands te horen spreken. Blijkbaar bezoeken veel Nederlanders dit stadje.

Aan het einde van de ochtend hebben we één van de grootste kleermakersateliers van Hoi An bezocht. Alle kleding wordt daar exact op maat gemaakt en alles is mogelijk. Heel veel verschillende stoffen ook: katoen uiteraard, maar ook wol, cashmere en verschillende soorten zijde. Als je het 's morgens besteld, kun je 's middags passen en is het 's avonds klaar. Bij binnenkomst werden we opgewacht door een heel bataljon aan lieftallige Vietnamese dames die goed Engels spraken. Elke klant krijgt een eigen duo dames toegewezen, die vervolgens alle maten nemen en noteren. De borstomvang werd maar liefst drie keer gemeten. Zou dat Vietnamese Gründlichkeit zijn of eerder ongeloof over zoveel omvang? Daarna werden er nog enkele foto's genomen tegen een achtergrond met allerlei strepen en maten. De naaisters gaan dan vol ijver aan de slag. 's Middags zijn we teruggegaan om te passen en dat viel niet tegen. Nog een paar naadjes die afgewerkt moesten worden en zo, maar verder alles keurig en perfect afgewerkt. Niet supergoedkoop, maar toch heel schappelijk als je bedenkt hoeveel werk er in zit...

Veel geshopt vandaag. Grote rugzak gekocht en een kleine karrenvracht lampionnen aangeschaft. Oei, die moet ook verscheept worden! Bij de schemering gingen alle lampjes weer aan daar hebben we nog even van genoten, want het blijft leuk om te zien. Daarna zijn we gaan eten bij The Mango Rooms, mmmmm. Soort Jamie Oliver van Hoi An, heerlijk eten en mooi opgediend. Ik had het liefst de kaart van boven naar beneden uitgeprobeerd, maar helaas zijn we hier maar twee dagen. Morgen naar kookles en ik hoop dat we er net zo goed leren koken als de chef van The Mango Rooms. Wie weet!